poezja 2003-2004

w i e r s z e w y b r a n e z l a t: 2 0 0 3 / 2 0 0 4

W niniejszym dziale witryny, znajdziecie Państwo, ułożone latami moje własne wiersze. Oczywiście jest to tylko niewielki wycinek z całości napisanych przeze mnie wierszy. Starałem się je tak dobrać, aby tematycznie wiązały się z tematyką poruszaną przez witrynę. Są to więc głównie wiersze poświęcone górą, ale nie tylko, czasem sa to wiersze przez nie inspirowane, ale nie mówiące o nich wprost. Na kolejnych stronach tego działu znajdziecie wiersze z kolejnych lat, aż po rok współczesny -zapraszam.

* * * Ubrany w marzenie białej cichości płatków śniegu zamyślam się nad tym czasem który minął który jest i tym który będzie.	* * * Zawstydzony ukląkłem przed świata doskonałym obliczem tak kruchy tak mały pod niebios kopułą gdzie barwy wszystkie od złota prze purpurę po błękity i granaty niczym farby na palecie obrazu dopiero co rozpoczętego a już w czerni nocy tonącego.	* * * Żółty liść porwany wiatrem spadł martwe wspomnienie minionego lata I dni coraz krótsze a noce dłuższe I już wkrótce nadejdzie ten czas gdy zmęczone kolorem serce odnajdzie ukojenie w białej cichości zimy.

Sebastian Nikiel "Zimie" 06.01.2004.	Sebastian Nikiel 19.05.2004.	Sebastian Nikiel 09.08.2004.
* * *	* * *	* * *
„O Tatrach ” One tam są wieczne olbrzymy z granitu nieba filary Tutaj Ja spowity myślą błądzę pośród nich - wspomnieniami - Okraszone czerwienią słońca pełne życia i samotności zarazem tutaj niebo z ziemią myśl i serce wiatr deszcz ból szczęście Tutaj Ja - zasnąłem myśląc - O czym ? - zapomniałem -	Przekupiony Srebrnikiem Na targowisku Życia codziennego banału Sprzedałem Swoją Twoją I waszą duszę Teraz zmęczony Pusty Bezbarwny Pędzę Wraz z innymi Widzącymi ślepcami Za kolejnym talarem.	Wczoraj Wykopałem grób W ogródku Tuż obok domu Pochowałem w nim Te wszystkie marzenia Które są na później.

Sebastian Nikiel Wiersz stanowiący reminiscencje z wypadu na „Błatnią” 26.01.2003	Sebastian Nikiel „Ślepcom” 23.08.2004.	Sebastian Nikiel 23.08.2004.
* * *	* * *
Deszcz niekończący się taniec igraszka nieba z ziemią łańcuch narodzin i śmierci tysiące srebrzystych kropel ich życie mierzone odległością dla nas chwilą dla nich wiecznością Zabawne niczym nasze życie narodziny pierwsze tchnienie bardziej lub mniej kręta droga setki marzeń planów Pac i już ktoś inny pełen wiary kroczy tą ścieżką bez n a s .	„Jesień” Otulony myślą na ganku wyobraźni przed serca domem siedzę wsłuchując się w starego pianina pieśń spoglądam na liście tańczące z wiatrem to bal dziś w dobrym są tonie złote i czerwone stroje niepostrzeżenie pola skrajem podąża o n a idzie w z mgły i liści skrojonej sukni we włosy wplotła słońca promienie - j e s i e ń - Zaczekam tu na nią na tym ganku a gdy nadejdzie usiądziemy razem przy herbaty czarze i będziemy wspominać te czasy piękne gdy ją pośród tych pól poznałem a potem odejdzie przez czas ponaglana a ja na tym ganku pozostanę czekając aż za rok powróci.
Sebastian Nikiel 11.04.2003.	Sebastian Nikiel 23.11.2003.

Udostępnij