*     *     *

Jak się to zaczęło... cóż zaczęło się od luźnych, zrazu nieśmiałych myśli. Zrodziły się one z konieczności, gdy moja choroba wciąż postępując, doprowadziła mnie i moją rodzinę do sytuacji gdy zużyliśmy już wszelkie dostępne zasoby finansowe, gdy ja sam utraciłem pomimo upartych starań zdolność do pracy...

Jednak nawet wówczas zwlekałem, wahałem się, zastanawiałem... nie potrafiłem przełamać wewnętrznych oporów, wyjść z moją walką do Ludzi...do Was. Nie chodziło tu o butę, o źle pojętą dumę, lecz o wstyd... wciąż bowiem towarzyszyły mi myśli o innych ciężko chorych ludziach, o tylu potrzebujących... czy więc ja sam miałem prawo moralne prosić o pomoc... ta myśl uporczywie mnie prześladowała, a tymczasem nasza sytuacja szybko się pogarszała. Koszty leczenie, zabiegów rehabilitacyjnych, zakupu sprzętu ortopedycznego, niezliczonych konsultacji wciąż rosły.

Tak umknęło ponad pół roku... końcem 2008, a początkiem 2009 roku, choroba zaatakowała w nowym okrutnym wymiarze, wreszcie odsłaniając też swoje oblicze – borelioza. Zrazu wierzyłem że pokonam ją dzięki standardowemu leczeniu... jak bardzo się myliłem szybko się przekonałem. I tak dobrnąłem do momentu gdy stanąłem przed murem którego już nie mogłem pokonać sam. W tamtym czasie pojawiła się na mojej drodze Ewelina Wójcik, to Ona pierwsza dopingowała mnie do rozpoczęcia zbiórki, zaraz potem pojawił się Szymon Kalinowski. Tak więc zapadła decyzja, chcę walczyć, chcę pokonać chorobę... i zacząłem poszukiwania fundacji która przygarnęłaby mnie pod swoje skrzydła.

Końcem 2010 roku po niełatwych poszukiwaniach trafiłem nareszcie pod skrzydła Fundacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Słoneczko”. Wkrótce potem trafiła na moją stronę prośba o pomoc... i tak zacząłem nowy etap tej trudnej walki.

Była / jest to dla mnie wciąż nową sytuacja której się „uczę”...uczę się mówić o sobie, dzielić moimi doświadczeniami. Nauka ta byłaby zapewne o wiele trudniejsza gdyby nie naprawdę duże grono wspaniałych ludzi o wielkich sercach i otwartych umysłach, jakich los wówczas postawił i stawia do dziś na mojej drodze. Jak wspomniałem powyżej, była wśród nich na początku Ewelina Wójcik, oraz Szymon Kalinowski. Administrował On portalem www.toposfera.pl gdzie za jego sprawą znalazł się mój baner z prośba o pomoc. Również dzięki niemu trafiłem do kolejnych niezwykłych ludzi jak administratorzy innego znanego portalu górskiego – www.e-gory.pl.

Równocześnie w tym samym czasie napisał do mnie redaktor Kroniki Beskidzkiej gdzie zamieszony został tekst z przeprowadzonego ze mną wywiadu. Był to mój pierwszy kontakt z prasą, wyjątkowa, ważna i pouczająca dla mnie chwila. Również prawie od samego początku towarzyszy mi w mojej walce, wówczas sama intensywnie walcząca o możliwość powrotu do zdrowia Ewelina Wójcik, która następnie po zakończeniu własnej akcji, uczyniła rzecz wspaniałą, kontynuuje swą walkę dla innych, dla wszystkich potrzebujących pomocy za pomocą akcji którą stworzyła - „Chcę Chodzić”

Ogromnego wsparcia tuż po rozpoczęciu mojej walki udzieliła mi również Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki. Był to dla mnie gest – pomoc  o szczególnym znaczeniu i wydźwięku emocjonalnym, gdyż nadszedł on ze strony gremium ludzi wśród których znaleźć można nazwiska wielkich ikon polskiego alpinizmu i himalaizmu. Ludzi przeze mnie podziwianych i cenionych. Dziś wiem że właśnie te momenty pozwoliły mi wówczas uwierzyć że kierunek na który się zdecydowałem, walką którą podjąłem, oraz jej upublicznienie było dobrym wyborem.

Stopniowo z ust do ust, moja historia trafiała do coraz szerszego gremium ludzi. Nie było łatwo i zapewne nie byłoby to możliwe gdyby nie Ci wszyscy którzy w codziennym zwariowanym pędzie życia, nie zatrzymali się na chwilę i nie poświęcili nieco uwagi mojej osobie. Dzięki nim wszystkim moje banery trafiały na coraz to liczniejsze portale.

W końcu na mojej drodze pojawił się Marek Bytom, wraz z ważnym wydarzeniem górskim - „IV Wyrypą Beskidzką” (patrz artykuł) którą jako organizator zadedykował mojej walce. Wkrótce potem pojawił się kolejny fascynujący człowiek z którym do dnia dzisiejszego utrzymuję serdeczny kontakt – Kuba Terakowski. Poświęcił On mojej sprawie XXI edycję prowadzonego przez niego od szeregu lat rajdu górskiego - „Marszon” (patrz artykuł). Nie poprzestał jednak na tym, wkrótce potem przeprowadził On ze mną wywiad, który ukazał się na łamach miesięcznika górskiego NPM (patrz podziękowania). I na tym nie koniec początkiem roku 2012 zadedykował mojej walce kolejny ze swoich projektów – zimowy rajd górski „XV Zimak” (patrz podziękowania).

W moją akcję włączyło się również wiele innych portali internetowych, jak i osób prywatnych, zamieszczając moją historię i banery na swych witrynach, blogach, dzieląc się nią z innymi. Nie sposób Wszystkich ich tu teraz wymienić, znajdziecie jednak ich adresy w tabelce w dziale „Podziękowania”. Wiele osób nie wyróżnionych w tym dziale, pisało do mnie dzieląc się ze mną własną historią, przeżyciami, myślami, oraz ciepłym słowem – słowom równie ważnym jak każda złotówka jaką udało się zebrać, gdyż ofiarowywały one współczucie, wsparcie, oraz umacniały w wierze że to co robię, walka którą prowadzę ma sens.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje tutaj również postawa P.Moniki Cybart właścicielki firmy Ancom Sp.z o.o. będącej przedstawicielem na nasz kraj firmy Bledsoe produkującej ortezy z których korzystam. Ofiarowała mi Ona zaawansowany model ortez wymienionej firmy, co pozwala mi wciąż powracać w tak drogie góry (szczegóły zostały opisane w zakładce „Podziękowania”).

Podczas akcji M.Bytoma i K.Terakowskiego do walki włączyli się wspaniałomyślnie Gospodarze wielu schronisk górskich rozlokowanych wzdłuż tras rajdów, a niektórzy z nich jak Gospodarze Schroniska Trzy Korony, oraz Schroniska na Kudłaczach, zorganizowali akcję „Weekend dla Sebastiana” gdzie część z dochodów zgromadzonych podczas danego weekendu została przekazana na moje dalsze leczenie. Również Gospodarze Schroniska PTTK Rysianka wykazali się wielkim sercem i daleko idącym zrozumieniem, nie tylko do dziś utrzymując ze mną kontakt, ale pomimo że rajd którego sprawa dotyczyła dawno się skończył (IV Wyrypa Beskidzka), zechcieli przyjąć po raz kolejny pod swój dach moje ulotki.

Wiele portali które wsparły mnie w mojej walce, zdecydowało się zamieścić również nie tylko mój baner, ale obszerny tekst opisujący moją historię, a niektóre z nich jak choćby www.stopquadom.pl dzięki zaangażowaniu redaktora portalu Bartosza Radwana na łamach witryny umieściły obszerny wywiad ze mną.

Wszyscy oni mają swój ogromny wkład w to że wciąż mimo narastających przeciwności trwam, że mogę co miesiąc wykupić tak niezbędne leki, opłacić rehabilitację, niezliczone badania i konsultacje. Również dzięki nim możliwe było zakupienie nowych ortez, w chwili gdy stare odmówiły posłuszeństwa, w chwili gdy realną stała się groźba stałego uwięzienia mnie w domu.

Tyle miejsc, stron, mediów, osób... doprawdy nie sposób Wszystkich ich wymienić... Wszyscy Oni jednak bez względu na to co zrobili, czy było to poświęcenie mojej walce tak dużej akcji jak „Marszon” czy zwykły, szczery i ciepły mail, zajmują szczególne miejsce w moim sercu – dziękuję.

Pieniądze które udało się zebrać jak pisałem powyżej pozwoliły mi nie tyko przetrwać miniony czas, ale rozpocząć kolejną trudną, kluczową antybiotykoterapię. Pozwoliły mi również wciąż trzymając podniesione czoło wobec niszczącej choroby, a czasem nawet wyrywając jej drobne chwile móc być tam gdzie me serce odżywa – w górach.

Przede mną kolejne dni, tygodnie i miesiące, być może lata walki, wiem że nie będzie ona łatwa, wiem że nadejdą też dni które jadem zatruwają serce i wiarę w zwycięstwo, gdy nasilone, trwające całymi tygodniami objawy powodują że zaczynam uginać się pod ich ciężarem...ale to właśnie wówczas Wasza wiara, wsparcie i pomoc pozwala mi za każdym razem podnieść się, strząsnąć proch i ruszyć dalej...

Serdecznie Dziękuję...
Sebastian Nikiel